خواهم گریست

آري خواهم گريست، آنقدر که ديگر اشکي به ديده گانم نماند
داد خواهم زد، فرياد خواهم کشيد، بانگ خواهم داد و زجه برخواهم آورد و
اين تُنگِ تَنگ را خواهم شکست
ديگر طاقتم نيست. آخر تا کي مي توان در اين محبس تنگناي تاريکي ساخت و برنخواست
آري برخواهم خواست و اين ظلمت را درهم خواهم شکست و تا قلب تاريکش خواهم تاخت
ديوارها را ويران خواهم کرد و دشت ها را در خواهم نورديد و دژها را درهم خواهم کوبيد
آري خواهم شوريد و اين دنياي مرده ي تاريک را به مبارزه خواهم خواند
آهـــــــــــــاي دنيا به گوش باش که من، ديگر نخواهم نشست
آهــــــــاي دنيا به هوش باش که من ديگر نخواهم خوابيد
اگر....!؟
اگر و اگر واگر
به نام الله بخشاينده مهربان را با سراسر وجود خويش بفهمم
و از عميقترين ژرفناي قلبم بانگ يا علي بر زبان آرم
؟...
اين تنهاترين اعتقاديه که من روش تعصب دارم

در شبی از شبهای تکراری بی انتهای بی قراری که نه خواب بود نه بیداری مثل یه ماهی توی اقیانوس ابی داشتم از بی ابی میمردم  خیلی تنها مونده بودم بین هزارتا آدم بی کلام نشسته بودم دلم می خواست حرف بزنم حرف دل و داد بزنم تا که شاید این بغض کهنه مثل سیبی که بسته راه گلومو رهام کنه . اخرش میون اونهمه پیشو که از همشون فراری بودم با همشون دشمن بودم یه پیشویی نزدیکم شد اونقده دل سوخته بودش اونقده با خدا بودش که حرف دلم رو شنید من بی خبر تنها یکسالی دوری کردم نیومدم سراغش اما پیشو که تنها دلدارش اون ماهی بود کنار اون ابی نشست چون میدونست یارش میاد.یه روز که ماهی طلا شاداب و سر زنده بود یهویی رفت یه سری به اون ورا که پیشوشو بازم دید اون دو تا تهی شدن از هر چیزی غیر از خدا گریه و گریه کردن شکر خدا کردن ماهی طلا بدون ترس بذون شک شدش یاره پیشو بلا موندن با هم خوندن با هم دیگه غمی ندارن چون که خدارو دارن ....

و هنوز این معجزه برای انها دور از باور و انها ایمان دارند که خدا عاشقها را دوست دارد .... داستان عشق ما برای خودمان واقعا باورش مشکل اگر خدا نمی خواست شایذ هرگز ما همدیگرو نداشتیم و در نبود هم اشک حسرت میریختیم ولی ما خلایق خدایی داریم به بزرگی بی منتها که ما رو بیشتر خییییییییییییییلی بیشتر از خودمون دوست داره 

ماهی طلا و پیشو بلا هرگز وقتی عاشق هم شدند همدیگرو ندیده بودند و تنها دلیل پایداری عشقشون لطف خدا و صداقتشون بود

خدایا هرگز مگذار کلمه ای دروغ از زبانمان جاری شود    الهی امین

این جمله زیبا تقدیم به تمام انسانهای به ایمان

                    برای ان کسی که ایمان دارد غیر ممکن وجود ندارد.

^{دیگر نایی نداشتم. پایین گردابی بود هولناک, سیاه بود و غریب و بالا, نور بود اما دور بود.}

 ^{از شدت خفگان گلویم را می فشردم و حبابها که احاطه ام می کردند و گاهی پلوپ, از دهانم برون می جستند و آرام زمزمه می کردند: امیدی نیست, نجاتی نیست, سکوت گنگ محیط تاریک اطرافم را می شکستند و لحظه ای بعد باز سکوت بود و سکوت.}

^{چشمان خسته ام را بستم و آغوشم را برای تقدیرم گشودم.}

^{صدای برخورد شیئی بر آب را شنیدم و لحظه ای بعد ارتعاشی را احساس کردم.}

^{نرم بود همچون پوست, گرم بود همچون خون. بر نوک انگشتانم لغزید و دست سرد و بی رمقم را فشرد. چشمان بی جانم را کمکی گشودم. انگار حاله ای از نور گِردش را گرفته بود, چشمان بی همتایش تا عمق کالبد سرد و مرده ام فرو رفت. دالامپ, دلومپ جای تالاپ و تلوپ گاه گاهِ دل پر آهِ مرا به یکباره گرفت, خون گرم در تک تکِ رگ هایِ یخ زده ام خزید, پاهایم به مانند یوزی وحشی در پی آهوی دشتی به حرکت افتاد و من به ناگاه از گرداب برون جستم.}

^{این واقعیت عشق ماست. باور کنید}

بسم الله الرحمن الرحیم

امروز داشتم از باغ بر می گشتم. وقتی وارد جاده ی درختای سرو و افرا و چنار شدم. وای نمی دونید چه خفگانی و احساس کردم. در جاده ای که قمری بغل پام بق بق می کرد و یه گوشه ای سار و یه جایی دورتر سینه سرخی هنر نمایی می کرد،  من کر و کور و گنگ و سرگردان بودم. نمی دونم چطوری از حالم بگم؟

جاده سرو

چشم به جاده ی سرو

پا بر گرد و غبار تنهایی

گوش به هق هق بغض جدایی

بر هوای ظلمت دوری

در زمان ابری پریشانی

انگشت احساس بر جرز دیوار خاطره می کشد و

قدم بر می دارد

یاد یار و فراق

پنجه های آهنین و سترگش را بر گلویش می فشارد

و او در این خفگان دوری

در هوای آغوش یار

پا می زند و پا می زند

و بالاخره

سد چشمانش می شکند

و دریاچه غم هایش اندکی سبک می شود

تقدیم به ماهی طلام...خیلی عاشقتم